Wanneer kies je voor reflexintegratie?
Welke therapie past bij jouw hulpvraag?
Je merkt dat je kind ergens tegenaan loopt. Misschien is je kind onrustig, snel overprikkeld, onzeker in bewegen of kost concentreren opvallend veel energie.
Je wilt graag hulp zoeken, maar dan komt de vraag:
Waar moet ik eigenlijk zijn?
Fysiotherapie, ergotherapie, oefentherapie, bewegingstherapie… of reflexintegratie?
Dat kan best lastig zijn. Iedere therapievorm heeft namelijk een eigen expertise en kijkt vanuit een ander perspectief naar een hulpvraag.
In deze blog leg ik de verschillen kort uit en vertel ik vooral wanneer reflexintegratie interessant kan zijn.
Iedere therapie heeft een eigen expertise
Fysiotherapie richt zich onder andere op klachten en beperkingen van het bewegingsapparaat. Denk aan pijn, blessures, herstel en problemen met spieren, gewrichten en bewegen.
Ergotherapie richt zich vooral op het dagelijks functioneren. Bijvoorbeeld wanneer schrijven, aankleden, spelen of andere dagelijkse activiteiten moeilijk zijn.
Oefentherapie richt zich onder andere op houding en beweging en het verbeteren van bewegingspatronen.
Bewegingstherapie gebruikt bewegen en oefenen om het lichamelijk functioneren en de belastbaarheid te verbeteren.
En dan is er reflexintegratie.
Wat is reflexintegratie?
Vanaf de geboorte helpen automatische reflexen het lichaam om te reageren en te bewegen. Naarmate een kind zich ontwikkelt, worden deze reflexpatronen steeds meer geïntegreerd.
Soms kunnen bepaalde reflexmatige reacties nog sterk aanwezig zijn. Dat kan zich bijvoorbeeld uiten in onrust, spanning, moeite met bewegen, prikkelgevoeligheid of moeite met ontspannen.
Bij reflexintegratie kijken we naar deze automatische reacties van het lichaam en naar de manier waarop iemand beweegt en reageert.
Met eenvoudige, gerichte oefeningen en lichaamsgerichte technieken werken we eraan dat het lichaam bewegingen en reflexpatronen beter kan verwerken.
Het doel is niet om een kind "anders" te maken, maar om te kijken of er meer ruimte kan ontstaan voor rust, ontspanning, balans, lichaamsbewustzijn en vrijer bewegen.
Wanneer kan reflexintegratie interessant zijn?
Reflexintegratie kan interessant zijn wanneer je merkt dat iets niet vanzelf lijkt te gaan.
Misschien herken je één of meerdere van deze situaties:
je kind is vaak onrustig, wiebelt of friemelt veel;
concentreren of leren kost opvallend veel energie;
je kind raakt snel overprikkeld of is juist snel vermoeid;
bewegen gaat onhandig of onzeker;
je kind valt regelmatig of heeft moeite met bijvoorbeeld fietsen, zwemmen of klimmen;
schrijven, tekenen of knutselen kost veel moeite;
je ziet spanning in het lichaam of een opvallende houding;
ontspannen of inslapen is lastig.
Ook kan er een vraag ontstaan wanneer je merkt:
"Mijn kind kan het eigenlijk wel, maar het kost zoveel moeite."
Of:
"We oefenen, maar het blijft lastig."
Dan kan het interessant zijn om niet alleen naar de vaardigheid zelf te kijken, maar ook naar hoe het lichaam de beweging organiseert en reageert op wat er gevraagd wordt.
Wat is het verschil met andere therapieën?
Het verschil zit vooral in het perspectief van waaruit je kijkt.
Bij fysiotherapie kan bijvoorbeeld een lichamelijke klacht, blessure of herstel centraal staan.
Bij ergotherapie ligt de nadruk op het dagelijks functioneren.
Bij oefentherapie ligt de focus onder andere op houding en bewegen.
Bij reflexintegratie kijken we ook naar automatische en reflexmatige bewegingspatronen en hoe deze mogelijk invloed hebben op de manier waarop iemand beweegt, reageert en functioneert.
Dat betekent niet dat reflexintegratie beter is dan een andere therapievorm.
Iedere discipline heeft zijn eigen expertise.
Soms past fysiotherapie het beste. Soms ergotherapie, oefentherapie of een andere vorm van begeleiding. En soms kan reflexintegratie passend zijn, eventueel naast andere ondersteuning.
Wanneer kies je dan voor reflexintegratie?
Je hoeft als ouder niet zelf te kunnen bepalen welke therapie je nodig hebt.
Maar wanneer je merkt:
"Er gaat iets niet vanzelf."
"Mijn kind moet hier ontzettend hard voor werken."
"We oefenen, maar het blijft moeilijk."
Of:
"Ik heb het gevoel dat er iets onder ligt."
…dan kan het waardevol zijn om verder te kijken.
Bij reflexintegratie kijken we niet alleen naar het gedrag of de vaardigheid die je ziet, maar naar het hele plaatje.
Wat gebeurt er in het lichaam?
Hoe beweegt je kind?
Hoe reageert het op prikkels?
Waar zit spanning?
En wat kost misschien onnodig veel energie?
Juist die bredere blik vind ik belangrijk.
Door mijn achtergrond in het sociaal werk kijk ik niet alleen naar het lijf, maar ook naar wat er thuis, op school en in de omgeving speelt. Alles staat tenslotte met elkaar in verbinding.
Is reflexintegratie altijd de juiste keuze?
Nee.
En dat vind ik juist belangrijk om te benoemen.
Reflexintegratie is niet voor iedere hulpvraag de beste of enige oplossing. Soms is een andere professional beter passend. Soms kunnen verschillende vormen van begeleiding elkaar juist aanvullen.
Daarom kijk ik altijd eerst naar de hulpvraag en het hele plaatje.
En als ik denk dat een andere vorm van hulp beter aansluit, zal ik dat ook eerlijk aangeven.
Twijfel je of reflexintegratie bij jullie past?
Je hoeft niet vooraf precies te weten welke therapie je nodig hebt.
Heb je een hulpvraag en vraag je je af of reflexintegratie daarbij kan passen? Dan kun je altijd vrijblijvend contact opnemen.
Samen kunnen we kijken naar wat je ziet, waar je tegenaan loopt en welke vorm van begeleiding passend kan zijn.
Het gaat uiteindelijk niet om de vraag welke therapie het beste is.
Maar om:
Welke aanpak past bij deze hulpvraag?
En misschien ontstaat daar wel dat mooie moment waar ik in mijn praktijk zo vaak naar op zoek ben:
"Aha, ja… dát is het."